២០២៦ របៀបទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីក៖ ៣ បច្ចេកទេស
ការទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងជើងឈរ មុំប៉ះបាល់ និងការប៉ាន់ចម្ងាយពីទីគោលដៅ។ វិធីដែលគួររៀនមុនគេគឺការទាត់បាល់កោងជុំវិញជញ្ជាំង ព្រោះអាចប្រើបានទាំងចម្ងាយ ១៨–២៥ ម៉ែត...
២០២៦ របៀបទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីក៖ ៣ បច្ចេកទេស
ការទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងជើងឈរ មុំប៉ះបាល់ និងការប៉ាន់ចម្ងាយពីទីគោលដៅ។ វិធីដែលគួររៀនមុនគេគឺការទាត់បាល់កោងជុំវិញជញ្ជាំង ព្រោះអាចប្រើបានទាំងចម្ងាយ ១៨–២៥ ម៉ែត្រ និងស្ថានភាពប្រកួតជាច្រើន។ បន្ទាប់មក អ្នកអាចហាត់បាល់បាញ់ត្រង់ដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង ឬបាល់ធ្លាក់ចុះដោយប៉ះផ្នែកខាងលើកណ្ដាលបាល់។ ទីលានបាល់ទាត់ស្តង់ដារត្រូវមានចម្ងាយជញ្ជាំងការពារ ៩.១៥ ម៉ែត្រ តាមច្បាប់របស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ហើយកីឡាករគួរជ្រើសរើសគោលដៅ មុនពេលរត់ចូលបាល់។ អនុវត្ត ២០–៣០ ដងក្នុងមួយវគ្គ ដោយវាស់ចំនួនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅ មិនមែនវាស់តែភាពខ្លាំងទេ។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយខ្លី រក្សាក្បាលនៅលើបាល់ ហើយបង្កើនចម្ងាយតិចៗ ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យបាញ់ខុសទិស។

បើចង់មើលការវិភាគបច្ចេកទេស និងការទស្សន៍ទាយបាល់ទាត់ World Cup សូមចាប់ផ្តើមពីធនធានទាំងនេះ៖
តើបច្ចេកទេសហ្វ្រីឃីក ៣ ប្រភេទណាខ្លះដែលគួររៀនមុន?
បច្ចេកទេសសំខាន់បំផុតមាន ៣ គឺ បាល់កោង បាល់បាញ់ត្រង់ និងបាល់ធ្លាក់ចុះ។ បាល់កោងសមស្របសម្រាប់ឆ្លងជញ្ជាំង បាល់បាញ់ត្រង់ផ្តោតលើល្បឿន និងភាពជាក់លាក់ ខណៈបាល់ធ្លាក់ចុះប្រើការប៉ះផ្នែកខាងលើបាល់ ដើម្បីឱ្យវាធ្លាក់ចូលក្រោមរបារទី។ ការជ្រើសរើសត្រូវផ្អែកលើចម្ងាយ ទីតាំងជញ្ជាំង និងកម្ពស់អ្នកចាំទី។
ចំណាត់ថ្នាក់បច្ចេកទេសដែលគួរហាត់
- បាល់កោងជុំវិញជញ្ជាំង៖ ល្អបំផុតសម្រាប់ចម្ងាយ ១៨–២៥ ម៉ែត្រ និងគោលដៅជ្រុងឆ្ងាយ។
- បាល់បាញ់ត្រង់៖ មានប្រយោជន៍ពេលជញ្ជាំងឈរខ្ពស់ ឬអ្នកមានចន្លោះបាញ់តូច។
- បាល់ធ្លាក់ចុះ៖ សមស្របសម្រាប់ចម្ងាយប្រហែល ២៥–៣០ ម៉ែត្រ ប៉ុន្តែត្រូវការកម្លាំង និងការគ្រប់គ្រងខ្ពស់។
កុំច្រឡំថាបាល់លឿនជាងគេ គឺល្អជាងគេ។ តាមគណិតវិទ្យាសាមញ្ញ ប្រសិនបើបាល់បាញ់ខ្លាំងមានឱកាសចូលគោលដៅ ១០% ប៉ុន្តែបាល់កោងមានឱកាស ២៥% នោះបាល់កោងមានតម្លៃរំពឹងទុកខ្ពស់ជាង ទោះបីល្បឿនទាបជាងក៏ដោយ។ នេះជាចំណុចដែលអ្នកចូលចិត្តបាញ់ដោយកម្លាំងតែងភ្លេច ហើយបាល់ទៅលើរបារទីដូចជាកំពុងសុំការអនុញ្ញាតពីមេឃ។ សម្រាប់អ្នកវិភាគនៅគេហទំព័រ ប្រកួតបាល់ទាត់ ការមើលស្ថិតិដូចជា ចម្ងាយ បាល់ចូលតំបន់គោលដៅ និងកម្ពស់ជញ្ជាំង អាចជួយព្យាករណ៍ហានិភ័យបានច្រើនជាងការមើលឈ្មោះកីឡាករតែមួយ។
មូលដ្ឋានបាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម
តើបាល់កោងជុំវិញជញ្ជាំងធ្វើដូចម្តេច?
បាល់កោងត្រូវការឱ្យជើងទាត់ប៉ះផ្នែកចំហៀងនៃបាល់ ខណៈកជើងត្រូវរឹង និងជើងឈរបែរទៅទិសគោលដៅ។ ដាក់ជើងឈរចម្ងាយប្រហែល ២០–២៥ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ ប៉ះបាល់នៅម៉ោង ៤ ឬម៉ោង ៨ ហើយបន្តចលនាជើងទៅលើ និងទៅជ្រុងខាងក្នុង។ សម្រាប់ការទាត់ជើងស្តាំ បាល់នឹងកោងទៅខាងឆ្វេង ប្រសិនបើអ្នកប៉ះពីខាងស្តាំបាល់។
ដើម្បីហាត់ឱ្យមានប្រព័ន្ធ សូមធ្វើតាមជំហានខាងក្រោម៖
- ដាក់សញ្ញាគោលដៅនៅជ្រុងខាងឆ្វេង ឬខាងស្តាំនៃទី។
- ដាក់ជញ្ជាំងចម្ងាយ ៩.១៥ ម៉ែត្រ ដូចច្បាប់ IFAB កំណត់។
- ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ១៨ ម៉ែត្រ ដោយមិនប្រើកម្លាំងពេញ។
- បាញ់ ១០ ដង ហើយកត់ចំនួនបាល់ដែលឆ្លងជញ្ជាំង និងចូលតំបន់គោលដៅ។
- បន្ថែមកម្លាំងត្រឹម ៥–១០% ក្នុងវគ្គបន្ទាប់ ប្រសិនបើភាពជាក់លាក់នៅលើស ៦០%។
ចំណុចពិសេសដែលអ្នកហាត់ភាគច្រើនមិនកត់សម្គាល់គឺការបង្វិលបាល់មិនមែនកើតពីការអូសជើងខ្លាំងទេ ប៉ុន្តែកើតពីទីតាំងប៉ះ និងការបន្តចលនា។ ការអូសខ្លាំងពេកធ្វើឱ្យកជើងបើក ហើយបាល់ហោះចេញពីគោលដៅ។ សិក្សាវីដេអូរបស់ Lionel Messi និង David Beckham អាចជួយឱ្យយល់ពីមុំរត់ចូល ប៉ុន្តែកុំចម្លងល្បឿនរបស់ពួកគេភ្លាមៗ ព្រោះសមត្ថភាពសាច់ដុំ និងចំណុចប៉ះបាល់មិនដូចគ្នា។ ច្បាប់បាល់ទាត់ FIFA និងការណែនាំបច្ចេកទេសរបស់ FIFA គួរត្រូវបានប្រើជាឯកសារយោង មិនមែនវីដេអូខ្លីដែលគ្មានប្រភពទេ។
ចង់ពិនិត្យវិធីហាត់បាល់កោងជាជំហានៗឱ្យកាន់តែច្បាស់មែនទេ?
តើបាល់បាញ់ត្រង់សមស្របសម្រាប់ស្ថានភាពណា?
បាល់បាញ់ត្រង់សមស្របនៅពេលចម្ងាយ ២០–៣០ ម៉ែត្រ មានចន្លោះរវាងជញ្ជាំង និងទី ឬអ្នកចាំទីមើលមិនទាន់ឃើញបាល់។ វិធីនេះប្រើផ្នែកខាងក្នុង ឬផ្នែកខ្សែស្បែកជើង ដោយប៉ះត្រង់កណ្ដាលបាល់ និងរក្សារាងកាយឱ្យនៅពីលើបាល់។ គោលដៅសំខាន់គឺកាត់បន្ថយការបង្វិល ដើម្បីឱ្យបាល់ហោះត្រង់ និងលឿន។
អ្នកគួរដាក់ជើងឈរបែរទៅគោលដៅ កជើងរឹង ហើយបញ្ចប់ចលនាទាត់ទៅមុខ មិនមែនលើកជើងឡើងខ្ពស់ភ្លាមៗទេ។ ប្រសិនបើបាល់ហោះខ្ពស់ នោះភាគច្រើនមកពីរាងកាយផ្អៀងទៅក្រោយពេលប៉ះបាល់។ ហាត់ដោយដាក់ដប ឬកោណនៅចម្ងាយ ១៥ ម៉ែត្រ ហើយកំណត់តំបន់ទទួលបាល់ទទឹង ២ ម៉ែត្រ។ បើបាល់របស់អ្នកឆ្លងចូលតំបន់នេះ ៧ ដងក្នុងចំណោម ១០ ដង នោះអ្នកអាចបន្ថែមចម្ងាយទៅ ២០ ម៉ែត្រ។ វិធីវាស់នេះមានប្រយោជន៍ជាងការនិយាយថា “ទាត់បានល្អ” ដែលមិនមានលេខ ហើយគ្មានលេខ គឺស្ទើរតែជាការទាយ។
ចំណុចត្រូវចាំ៖
- កម្លាំងប្រហែល ៧០% ជាញឹកញាប់មានភាពជាក់លាក់ល្អជាងកម្លាំង ១០០%។
- ក្បាលត្រូវសម្លឹងបាល់ពេលជើងប៉ះ មិនត្រូវងាកទៅមើលទីមុន។
- គោលដៅតូចជួយបង្កើនការគ្រប់គ្រង ប៉ុន្តែគួរចាប់ផ្តើមពីគោលដៅទទឹង ២–៣ ម៉ែត្រ។
- កុំបាញ់ត្រង់ ប្រសិនបើជញ្ជាំងបិទផ្លូវទាំងស្រុង ហើយអ្នកចាំទីឈរមានទីតាំងល្អ។

តើបាល់ធ្លាក់ចុះត្រូវប្រើបច្ចេកទេសអ្វី?
បាល់ធ្លាក់ចុះត្រូវប៉ះផ្នែកខាងលើកណ្ដាលបាល់ ដោយជើងទាត់ផ្លាស់ទីពីក្រោមទៅមុខតិចៗ និងរក្សារាងកាយឱ្យផ្អៀងទៅមុខ។ បច្ចេកទេសនេះអាចធ្វើឱ្យបាល់ឡើងលើជញ្ជាំង ហើយធ្លាក់ចុះលឿន ប៉ុន្តែត្រូវការការគ្រប់គ្រងខ្ពស់ជាងបាល់បាញ់ត្រង់។ កំហុសធម្មតាគឺប៉ះផ្នែកក្រោមបាល់ខ្លាំងពេក ដូច្នេះបាល់ហោះលើរបារទីដោយគ្មានគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកចាំទីឡើយ។
អនុវត្តពីចម្ងាយ ២០ ម៉ែត្រមុន ហើយកំណត់កម្ពស់គោលដៅក្រោមរបារទីប្រហែល ០.៥–១ ម៉ែត្រ។ កុំបន្ថែមទាំងកម្លាំង និងការបង្វិលក្នុងពេលតែមួយ ព្រោះវាធ្វើឱ្យអ្នកមិនដឹងថាកំហុសមកពីអ្វី។ កត់ត្រា ៣ ចំណុចរាល់វគ្គ៖ ទីតាំងបាល់ចុះ កម្ពស់បាល់ពេលឆ្លងជញ្ជាំង និងទិសបាល់ក្រោយការប៉ះ។ បើបាល់ចុះមុនគោលដៅជាប្រចាំ អ្នកត្រូវបន្ថែមល្បឿនជើងបន្តិច មិនមែនប្តូរមុំប៉ះភ្លាមៗទេ។ ប្រព័ន្ធនេះអាចជួយកាត់បន្ថយការសាកល្បងចៃដន្យប្រហែលពាក់កណ្តាលក្នុងវគ្គហាត់មួយ។
សម្រាប់អ្នកដែលប្រើការវិភាគប្រកួតនៅ ប្រកួតបាល់ទាត់ គួរបែងចែកហ្វ្រីឃីកជាពីរផ្នែក៖ បច្ចេកទេសដែលកីឡាករអាចធ្វើបាន និងស្ថានភាពដែលគូប្រកួតបង្ខំឱ្យធ្វើ។ កីឡាករល្បីដូចជា Cristiano Ronaldo អាចបាញ់បាល់ធ្លាក់ចុះពីចម្ងាយឆ្ងាយ ប៉ុន្តែការចម្លងដោយមិនវាស់សមត្ថភាពជើង នឹងបង្កើនហានិភ័យបាល់ខាត។ តាមរបៀបរំពឹងទុក ប្រសិនបើការបាញ់ធ្លាក់ចុះបានចូលគោលដៅ ១ ដងក្នុង ១៥ ដង ប៉ុន្តែបាល់កោងបានចូល ៤ ដងក្នុង ១៥ ដង នោះការជ្រើសរើសបាល់កោងមានហេតុផលជាង ទោះបីវាមិនស្អាតដូចវីដេអូក៏ដោយ។
បច្ចេកទេសបាល់កោងកម្រិតខ្ពស់
តើការដាក់ជើង និងការអានជញ្ជាំងមានសារៈសំខាន់យ៉ាងដូចម្តេច?
ការដាក់ជើងកំណត់ទិសរាងកាយ ខណៈការអានជញ្ជាំងកំណត់ជម្រើសបាញ់។ ចម្ងាយ ៩.១៥ ម៉ែត្រគឺជាច្បាប់សម្រាប់កីឡាករការពារ ប៉ុន្តែអ្នកទាត់ត្រូវពិនិត្យចំនួនកីឡាករ កម្ពស់ជញ្ជាំង និងទីតាំងអ្នកចាំទី មុនជ្រើសរើសបាល់កោង ឬបាល់ត្រង់។ កំហុសតូចមួយនៅទីនេះអាចបន្ថយឱកាសស៊ុតចូលពី ២០% ទៅក្រោម ១០% ក្នុងស្ថានភាពមានជញ្ជាំងខ្ពស់។
មុនរត់ចូលបាល់ សូមពិនិត្យ ៤ ចំណុច៖
- ចម្ងាយទៅទី៖ ១៨–២៥ ម៉ែត្រសមស្របនឹងបាល់កោង ខណៈ ២៥–៣០ ម៉ែត្រត្រូវការកម្លាំងបន្ថែម។
- ចំនួនកីឡាករជញ្ជាំង៖ ជញ្ជាំង ៤–៦ នាក់បិទបាល់ទាប ប៉ុន្តែអាចបើកចន្លោះខាងក្រោយ។
- ទីតាំងអ្នកចាំទី៖ ប្រសិនបើអ្នកចាំទីឈរជិតជ្រុងមួយ គោលដៅជ្រុងម្ខាងទៀតមានតម្លៃជាង។
- សញ្ញាពីមិត្តរួមក្រុម៖ កំណត់ទុកជាមុនថា តើបាញ់ផ្ទាល់ បញ្ជូនខ្លី ឬបញ្ជូនទៅបង្គោលឆ្ងាយ។
ច្បាប់ IFAB Law 13 បញ្ជាក់ថា កីឡាករគូប្រកួតត្រូវនៅចម្ងាយយ៉ាងហោចណាស់ ៩.១៥ ម៉ែត្រ រហូតដល់បាល់ចាប់ផ្តើមលេង លើកលែងករណីច្បាប់កំណត់ផ្សេង។ ឯកសារនេះក៏បញ្ជាក់ជាគោលការណ៍ថា “បាល់ត្រូវនៅស្ងៀម ហើយអ្នកទាត់មិនអាចប៉ះបាល់ជាលើកទីពីរ មុនពេលកីឡាករផ្សេងប៉ះបាល់បានទេ”។ ចំណេះដឹងនេះមានប្រយោជន៍សម្រាប់កីឡាករ និងអ្នកវិភាគ ព្រោះការទាត់លឿនដោយមិនពិនិត្យទីតាំងអាចបង្កើតកំហុសបច្ចេកទេសបាន។
ត្រូវការមើលចំណុចសំខាន់សម្រាប់ការវិភាគប្រកួត និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុមមែនទេ?
តើគួរហាត់ហ្វ្រីឃីកប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ការហាត់ ២–៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម ប្រសិនបើមួយវគ្គមាន ៣០–៤៥ នាទី និងមានការសម្រាករវាងស៊េរី។ ការទាត់ ១០០ ដងរាល់ថ្ងៃមិនមានន័យថាអ្នកនឹងប្រសើរឡើងទេ ប្រសិនបើបច្ចេកទេសខូច និងសាច់ដុំមិនបានសម្រាក។ សម្រាប់អ្នកថ្មី គួរចាប់ផ្តើម ៣ ស៊េរីក្នុងមួយវគ្គ ដោយមួយស៊េរីមាន ១០ បាល់ ហើយវាស់ភាពជាក់លាក់រាល់សប្តាហ៍។
ផែនការហាត់ ៤ សប្តាហ៍អាចរៀបចំដូចនេះ៖
- សប្តាហ៍ទី១៖ ហាត់ជើងឈរ កជើង និងការប៉ះកណ្ដាលបាល់ ពីចម្ងាយ ១០–១៥ ម៉ែត្រ។
- សប្តាហ៍ទី២៖ បន្ថែមបាល់កោងពីចម្ងាយ ១៨ ម៉ែត្រ ដោយគោលដៅធំ។
- សប្តាហ៍ទី៣៖ ដាក់ជញ្ជាំង ៣–៤ នាក់ និងបន្ថែមគោលដៅជ្រុង។
- សប្តាហ៍ទី៤៖ លាយបាល់កោង បាល់ត្រង់ និងបាល់ធ្លាក់ចុះ ដោយជ្រើសរើសតាមស្ថានភាព។
កុំហាត់ជើងទាត់តែមួយដោយមិនពង្រឹងជើងឈរ ក្រលៀន និងសាច់ដុំត្រគាក។ ការរបួសកជើង ឬសរសៃពួរអាចធ្វើឱ្យអ្នកអវត្តមានពីការហាត់ជាច្រើនសប្តាហ៍ ហើយតម្លៃរំពឹងទុករបស់ការហាត់ខ្លាំងពេកក្លាយជាអវិជ្ជមាន។ មុនហាត់ គួរឡើងកម្ដៅ ៨–១០ នាទី និងបញ្ចប់ដោយការលាតសន្ធឹងស្រាល។ ប្រសិនបើមានការឈឺចាប់ស្រួច ឬហើម ត្រូវឈប់ និងពិគ្រោះអ្នកជំនាញវេជ្ជសាស្ត្រ មិនមែនរុំក្រណាត់ហើយបន្តទាត់ដូចជាតួអង្គក្នុងភាពយន្តទេ។

តើអ្នកគួរជ្រើសរើសបច្ចេកទេសហ្វ្រីឃីកណា?
ជ្រើសរើសបាល់កោង ប្រសិនបើអ្នកមានការគ្រប់គ្រងទិសល្អ និងត្រូវឆ្លងជញ្ជាំង។ ជ្រើសរើសបាល់បាញ់ត្រង់ ប្រសិនបើចន្លោះបាញ់បើក និងអ្នកអាចរក្សាបាល់នៅក្រោមកម្ពស់ជញ្ជាំង។ ជ្រើសរើសបាល់ធ្លាក់ចុះនៅចម្ងាយឆ្ងាយ ប៉ុន្តែប្រើតែពេលអ្នកបានវាស់ភាពជាក់លាក់ជាប្រចាំ មិនមែនព្រោះវាមើលទៅអស្ចារ្យទេ។
វិធីសម្រេចចិត្តដែលមានហេតុផលគឺផ្តល់ពិន្ទុឱ្យស្ថានភាពនីមួយៗ៖ ភាពជាក់លាក់ ៤០% កម្លាំង ២០% ការឆ្លងជញ្ជាំង ២០% និងភាពសមស្របនឹងទីតាំងអ្នកចាំទី ២០%។ ប្រសិនបើបាល់កោងបានពិន្ទុសរុប ៧៥ ក្នុងចំណោម ១០០ ខណៈបាល់ធ្លាក់ចុះបានត្រឹម ៥៨ នោះបាល់កោងគួរត្រូវបានជ្រើស ទោះបីអ្នកចូលចិត្តបាល់ធ្លាក់ចុះក៏ដោយ។ វិធីនេះអាចប្រើក្នុងការវិភាគកីឡាករ World Cup 2026 និងក្នុងការសិក្សាទិន្នន័យរបស់ក្រុម ដោយមិនពឹងផ្អែកលើអារម្មណ៍។ សម្រាប់មាតិកា និងការព្យាករណ៍របស់ ប្រកួតបាល់ទាត់ គួរប្រើទិន្នន័យជាជំនួយសម្រេចចិត្ត ហើយអ្នកអានត្រូវគ្រប់គ្រងថវិកា និងមិនបង្កើនការភ្នាល់ដោយសារខាតបង់មុនៗឡើយ ព្រោះហានិភ័យនោះមិនបាត់ដោយសារការទាយមួយដងទេ។
មគ្គុទ្ទេសក៍វិភាគស្ថិតិបាល់ទាត់
ការសង្ខេបចុងក្រោយគឺសាមញ្ញ៖ ហាត់បាល់កោងជាមូលដ្ឋាន បាល់ត្រង់ជាជម្រើសសុវត្ថិភាព និងបាល់ធ្លាក់ចុះជាជម្រើសដែលត្រូវការកម្រិតខ្ពស់។ វាស់លទ្ធផលជាលេខ ២០–៣០ ដងក្នុងមួយវគ្គ ពិនិត្យចម្ងាយ ៩.១៥ ម៉ែត្រ និងកុំច្រឡំកម្លាំងជាមួយប្រសិទ្ធភាព។ ប្រសិនបើអ្នកអាចរក្សាបាល់ចូលតំបន់គោលដៅលើស ៦០% ពីចម្ងាយ ២០ ម៉ែត្រ នោះអ្នកមានមូលដ្ឋានល្អសម្រាប់ហ្វ្រីឃីកក្នុងការប្រកួតពិត។ ជំហានដែលគួរធ្វើថ្ងៃនេះគឺថតវីដេអូការទាត់ ១០ ដង កត់កំហុសមួយៗ ហើយកែតែចំណុចធំបំផុតមួយក្នុងវគ្គបន្ទាប់។
សម្រាប់ការសិក្សាបន្ថែមអំពីការប្រកួត និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម សូមចូលមើលប្រភពរបស់យើង៖
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើហ្វ្រីឃីកមានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ហ្វ្រីឃីកគឺជាការចាប់ផ្តើមលេងឡើងវិញ បន្ទាប់ពីក្រុមម្ខាងប្រព្រឹត្តកំហុសតាមច្បាប់បាល់ទាត់។ អ្នកទាត់អាចបញ្ជូនបាល់ទៅមិត្តរួមក្រុម ឬបាញ់ផ្ទាល់ចូលទី ប្រសិនបើជាបាល់ហ្វ្រីឃីកដោយផ្ទាល់។ ចម្ងាយ ៩.១៥ ម៉ែត្រគឺជាចម្ងាយដែលអ្នកការពារត្រូវរក្សា តាមច្បាប់ IFAB ក្នុងករណីធម្មតា។ មុនទាត់ ត្រូវពិនិត្យថាបាល់នៅស្ងៀម និងមិនប៉ះបាល់ជាលើកទីពីរ មុនពេលកីឡាករផ្សេងប៉ះ។
សំណួរ៖ តើត្រូវចាប់ផ្តើមហាត់របៀបទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ១០–១៥ ម៉ែត្រ ដោយហាត់ជើងឈរ កជើង និងការប៉ះកណ្ដាលបាល់ មុនបន្ថែមការកោង។ ធ្វើ ៣ ស៊េរី ស៊េរីនីមួយមាន ១០ បាល់ ហើយកត់ចំនួនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅ។ បន្ទាប់ពីភាពជាក់លាក់លើស ៦០% សឹមបន្ថែមចម្ងាយទៅ ១៨–២០ ម៉ែត្រ។ ការហាត់យឺតតែមានលេខវាស់លទ្ធផល ល្អជាងការទាត់ខ្លាំងដោយគ្មានការត្រួតពិនិត្យ។
សំណួរ៖ តើបាល់កោង និងបាល់បាញ់ត្រង់ខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ បាល់កោងប្រើការប៉ះចំហៀង ដើម្បីឱ្យបាល់បត់ជុំវិញជញ្ជាំង ខណៈបាល់បាញ់ត្រង់ផ្តោតលើការប៉ះកណ្ដាល និងល្បឿន។ បាល់កោងសមស្របសម្រាប់ជ្រុងទី និងចម្ងាយ ១៨–២៥ ម៉ែត្រ។ បាល់ត្រង់សមស្របនៅពេលមានចន្លោះបាញ់ ឬអ្នកចាំទីមើលមិនទាន់ឃើញ។ ជ្រើសរើសតាមស្ថានភាព មិនមែនតាមឈ្មោះកីឡាករល្បីឡើយ។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាបាល់ហ្វ្រីឃីកហោះលើរបារទីជាញឹកញាប់?
ចម្លើយ៖ មូលហេតុធំបំផុតគឺរាងកាយផ្អៀងទៅក្រោយ ឬជើងឈរដាក់ឆ្ងាយពីបាល់ពេកពេលប៉ះ។ រាងកាយផ្អៀងទៅក្រោយធ្វើឱ្យផ្នែកខាងក្រោមបាល់ត្រូវបានប៉ះ ហើយបាល់ហោះឡើងខ្ពស់។ ដាក់ជើងឈរចម្ងាយប្រហែល ២០–២៥ សង់ទីម៉ែត្រ រក្សាក្បាលនៅលើបាល់ និងប្រើកម្លាំងប្រហែល ៧០% មុនពេលបន្ថែមកម្លាំង។ បើកំហុសនៅដដែល គួរឱ្យគ្រូបង្វឹកពិនិត្យវីដេអូពីចំហៀង។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់ហ្វ្រីឃីកប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ចម្លើយ៖ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ ២–៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គមាន ៣០–៤៥ នាទី។ រាល់វគ្គគួរមាន ២០–៣០ បាល់ដែលបានកត់ត្រាលទ្ធផល និងមានការសម្រាកគ្រប់គ្រាន់។ ការហាត់ច្រើនជាងនេះអាចធ្វើបានសម្រាប់កីឡាករដែលមានកម្មវិធីកម្លាំង និងស្តារសាច់ដុំច្បាស់លាស់។ បើមានការឈឺចាប់ស្រួចនៅកជើង ជង្គង់ ឬត្រគាក ត្រូវឈប់ហាត់ និងពិគ្រោះអ្នកជំនាញ។
សំណួរ៖ តើហ្វ្រីឃីកអាចប្រើសម្រាប់ការវិភាគការភ្នាល់បាល់ទាត់បានដែរឬទេ?
ចម្លើយ៖ អាចប្រើជាស្ថិតិជំនួយបាន ប៉ុន្តែមិនអាចធានាលទ្ធផលការប្រកួត ឬការឈ្នះការភ្នាល់ឡើយ។ អ្នកអាចពិនិត្យចំនួនហ្វ្រីឃីកក្នុងមួយប្រកួត ភាគរយបាល់ចូលតំបន់គោលដៅ និងសមត្ថភាពអ្នកចាំទីទប់បាល់ ប៉ុន្តែត្រូវប្រៀបធៀបជាមួយទម្រង់ក្រុម របួស និងទីលានផងដែរ។ កំណត់ថវិកាជាមុន កុំដេញតាមការខាតបង់ និងកុំប្រើព័ត៌មានពី ប្រកួតបាល់ទាត់ ជាការធានាចំណេញ។ ស្ថិតិជួយកាត់បន្ថយភាពមិនច្បាស់លាស់ ប៉ុន្តែមិនអាចលុបហានិភ័យបានទេ។
សំណួរ៖ តើឧបករណ៍អ្វីខ្លះត្រូវការសម្រាប់ហាត់ហ្វ្រីឃីក?
ចម្លើយ៖ ឧបករណ៍មូលដ្ឋានមានបាល់ល្អមួយ ទីលាន ឬទីគោលដៅ កោណ សញ្ញាគោលដៅ និងទូរសព្ទសម្រាប់ថតវីដេអូ។ ជញ្ជាំងចល័តមានប្រយោជន៍ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមទេ ព្រោះអាចប្រើកោណ ៣–៥ ដើម្បីកំណត់ចន្លោះ។ ទូរសព្ទជួយពិនិត្យមុំជើងឈរ និងកម្ពស់បាល់ ដែលភ្នែកទទេអាចមើលមិនឃើញ។ កុំចំណាយថវិកាច្រើនលើឧបករណ៍ មុនពេលអ្នកអាចរក្សាភាពជាក់លាក់លើស ៦០% ពីចម្ងាយ ១៨ ម៉ែត្រ។
អរគុណអ្នកសម្រាប់ការអាន
ប្រកួតបាល់ទាត់ · Editorial Archive